[door: Marilise Egmond]
columnwedstrijd13mei2016Op vrijdag 13 mei hadden wij weer het genoegen twaalf genomineerde columns in Nowhere en Studio-K te gaan voordragen, ten overstaan van de OSB, het Metis Montessori Lyceum en het Gerrit vd Veen College. Alweer het vierde jaar dat wij op school les kregen van een columnistenteam van Nowhere en alweer de tiende keer dat dit festival georganiseerd werd.

De geselecteerde derdeklassers lazen op deze warme dag hun column voor aan de jury en aan een publiek van concurrenten en hun genodigden. (Een drietal was op schoolreis met Fast Lane, en moest de column door een klasgenoot laten voorlezen - dank dat jullie dat wilden doen!)

Aan het eind van de ochtend werden de winnaars bekend gemaakt, en jawel hoor, we hebben een winnares onder onze gelederen: Elisabeth Hoekstra uit 3a, die de prijs voor best geschreven column binnensleepte! Lees haar prachtige column "De huidskleur" hieronder!

En alsof dat nog niet genoeg was: Ilse Zonneveld uit 3a was wederom genomineerd en kreeg dit jaar een aanmoedigingsprijs voor haar column "Leeftijd"! Dames, ga door met schrijven, want jullie kunnen het!

Felicitaties ook aan Fettah (3A), Karlijn (3A), Marcus (3A), Liselotte (3B), Mijntje (3B), Anna (3D), Joost (3E), Leonoor (3E), Nina (3E) en Vita (3E).


De huidskleur

‘Mag ik de huidskleur?’ Nee, dit is niet een of ander lugubere of racistische vraag, simpelweg de vraag om een bepaald potlood, meestal gesteld door een kind tussen de zes en twaalf jaar tijdens het knutseluurtje op de basisschool. De kleur van het potlood is een beetje roze en oranje, de kleur van een gemiddeld blank mens. Deze kleur was zeer geliefd bij het overgrote deel van de kinderen, je gaat immers geen rode of knalroze hoofden tekenen.

Ik weet niet meer vanaf welke leeftijd ik deze kleur de huidskleur begon te noemen, ik weet wel dat ik er nooit bij stilstond. De huidskleur was gewoon een naam om een kleur aan te duiden, het duurde veel te lang om te vragen om het ‘zalmroze potlood met een oranje gloed’, als je je ook moest bezighouden met de vraag of je de hond bruin of zwart gevlekt zou maken.

Jaren na de tijd van het knutseluurtje, kwam deze uitspraak weer in me op. Met de huidskleur werd de kleur van blanke mensen bedoeld. Als kind haalde je het niet in je hoofd om het bruine potlood te geven als iemand vroeg om de huidskleur. Bruin was bruin en huidskleur was huidskleur. Maar wat me wel bezighoudt is het feit dat ook de donkere kinderen in mijn basisschool klas het lichtroze potlood als de huidskleur zagen. Mijn negenjarige broertje vertelde laatst dat ook in zijn klas nu nog om de huidskleur wordt gevraagd, die nog steeds roze is. Ook door het Chinese en Marokkaanse jongetje in zijn klas.

Nu is de vraag, is dit fout? Ja, ik denk het wel. Zo’n onschuldige vraag, zo’n onschuldig antwoord met veel grotere gevolgen dan gedacht. Want wat straal je hier mee uit, mijn perzikkleurige huidje mag de huidskleur heten en die van jou is gewoon bruin? In een tijdperk waarin aandacht wordt besteedt aan alle soorten onderwerpen, van homoseksualiteit tot kinderarbeid, lijkt het alsof racisme wordt geschuwd.

Ik snap dat het moeilijk is, want racisme is een gevoelig onderwerp, zeker met zoveel verschillende nationaliteiten in de klas. Maar toch moeten leraren hier iets over zeggen, als ze horen dat iemand om de huidskleur vraagt, kan een leraar gewoon zeggen dat het een kleur is en misschien wat uitleg geven. Want dat is het, niets meer of minder dan een kleur. En het wordt tijd dat we het dan ook benoemen zoals het is, namelijk lichtroze.

Elisabeth Hoekstra, klas 3A